Een kijk op Steven Seagal - Born to Raise Hell

Waarom een goede film maken, wanneer het ook slecht kan?

We kennen Steven Seagal allemaal wel. Hij is, of liever was, een belangrijk element uit de jaren 80. Een nieuwe generatie actiefilm bezielers deed hun intrede. Je had Chuck Norris, Steven Seagal en onze eigen Jean-Claude van Damme, om er maar een paar te noemen.

Uniek aan deze mannen was dat ze het niet moesten hebben van de bodybuilder-stijl die Schwarzenegger en Stalone hanteerden, maar de nadruk eerder op technisch vechten lag. Hun achtergrond werd vooral ingevuld door een voorgeschiedenis in vechtsportcompetities. De ene al wat meer succesvol dan de anderen...

Wat gebeurde er na hun hoogtepunt? Nog wat pogingen tot bijrollen of gewoon terug naar de goede oude tv-series. Bij de meesten lijkt dit tot vandaag nog goed te lukken. Spijtig genoeg zijn er altijd uitzonderingen, die net dat beetje meer willen.

Die uitzondering is Steven Seagal. De laatste jaren is de man bezig met het maken van low budget actiefilm, ergens in Oost-Europa. Nog steeds terend op de glorieuze Siege hoopt de oude rakker onterecht het ene kassucces na het andere te leveren.

Maar die laatste (voorlopig toch) met de klinkende titel "Born to raise hell" overtreft werkelijk alles. Seagal nam niet enkel het script voor zijn rekening, maar is ook hoofdacteur (duh) en was verantwoordelijk voor montage... geen goed plan. Een verhaal lijkt te ontbreken.

Een topagent genaamd Bobby wil de hele Oost-Europese maffia, drugshandelaars en wapensmokkelaars, oprollen nadat deze zijn vorige partner omgebracht hadden. Tot dusver het verhaal...

Er valt bijna niets goeds te zeggen over deze prent, die hopelijk de zelfverklaarde god op aarde tot inkeer kan brengen. Omdat het lastig is een film te bespreken zonder bepaalde zaken aan te tonen, heb ik een gesproken review in mekaar gebokst.